inzichten & herkenning

Hieronder kan je mijn maandelijkse overpeinzingen lezen. Ter herkenning, inspiratie, of.... Reageren kan op Dit e-mail adres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken. Graag de titel vermelden van het inzicht waarop je reageert. De teksten mogen niet zonder toestemming van lifecoach franklin worden gekopieerd.


December 2016



Haal het beste uit jezelf? (01-12-2017)

De afgelopen jaren verschijnen er steeds vaker berichten over het toenemende aantal mensen met een burn-out. Dit lijkt vooral voor jongeren te gelden. Eén van de aanleidingen blijkt het streven te zijn om, als het even kan, boven de middelmaat uit te stijgen. Het lijkt wel of we niet meer tevreden kunnen/mogen zijn met een 'middelmatig' leven. Op YouTube en social media zien we voorbeelden van anderen die het 'gemaakt' hebben en dit wordt - deels onbewust - als referentie gebruikt voor ons eigen functioneren. We proberen te voldoen aan een plaatje dat steeds vaker niet aansluit op (de mogelijkheden binnen) ons eigen leven.

We worden van alle kanten aangespoord om optimaal te functioneren, het maximale uit onze talenten te halen, en dit alles het liefst in een zo kort mogelijk tijdsbestek. Maar wat denken we te bereiken als optimaal en maximaal functionerend mens? Worden we daar gelukkiger van? Wordt de kwaliteit van ons leven hiermee vergroot? Er wordt via allerlei kanalen handig ingespeeld op de wens van velen om onszelf beter te leren kennen en bewuster te worden van ons denken en handelen, maar in de praktijk lijkt het vooral op een strak ingeplande talentenwedstrijd. Waarom zouden we een zodanige druk op onszelf leggen als we ons willen ontwikkelen?

Optimaliseren en maximaliseren. Het suggereert onrust, een nóg hoger reiken, niet gauw tevreden zijn. Snel allerlei doelen bereiken. En wat gebeurt er met ons als we die doelen bereikt hebben? Leggen we de lat nóg een stukje hoger? Wat willen we bewijzen?

Het zou beter voor ons zijn als we juist zouden vertragen i.p.v. te versnellen. Een pas op de plaats te maken en proberen meer rust en geestelijke ruimte te creëren. Juist een thema als zelfinzicht heeft tijd nodig zodat we beter kunnen ervaren wat bijv. verschillende denk- en handelswijzen eigenlijk met ons doen. Wat willen we bereiken in het leven en waarom? Wie en wat nemen we als referentie en met welke reden?

Een lager levenstempo, gecombineerd met meer realistische verwachtingen van het leven, kunnen al een rijke voedingsbodem vormen waarin een groter begrip voor onszelf kan groeien - en wellicht ook voor de wereld om ons heen.

De keuze-evolutie: van beperking tot overvloed (01-11-2017)

Tot de jaren zestig van de vorige eeuw viel er niet zo heel veel te kiezen in het leven. Het gezin werd toentertijd gezien als de hoeksteen van de samenleving; het individu deed er veel minder toe. Als jongen trad je gewoonlijk in de voetsporen van je vader en werd je kostwinner van je gezin. Als meisje was het vooral wenselijk om tijdig te trouwen en droeg je de zorg voor het huishouden en de kinderen. Het leven was hierdoor vrij voorspelbaar en overzichtelijk. Werk was er om brood op de plank te krijgen, niet om gelukkig van te worden. Je deed wat de samenleving (lees: de overheid) van je verwachtte. Men accepteerde over het algemeen de - vaak sterk - hiërarchische verhoudingen en de heersende autoriteit.

De opkomst van o.a. de jongerencultuur en het feminisme in de jaren zestig zorgden, naast de ontkerkelijking en de ontzuiling, voor een sociale en culturele revolutie. Mede onder invloed van media zoals radio en tv ontstonden andersoortige leefwijzen en inzichten. Met als resultaat een explosieve groei in keuzes op gebieden zoals opleiding, carrière en persoonlijke groei. De maatschappelijke focus verschoof richting het individu; de rol van het gezin verdween meer naar de achtergrond.

Deze combinatie van keuzevrijheid en individualisme leek indertijd ideaal: iedereen kon nu immers de keuzes maken die op hem/haar waren toegesneden. Maar in relatief korte tijd zijn allerlei keuzes zowel in aantal als in complexiteit sterk toegenomen. Deze realisatie, samen met de (zelfopgelegde) verantwoordelijkheid om vooral de “juiste” keuzes te maken, blijkt tegenwoordig een zwaardere druk op menige schouder te leggen dan verwacht. Vooral keuzes die in onze ogen betrekking hebben op de eigen identiteit, worden momenteel als zeer belangrijk ervaren en de bijbehorende consequenties dus zorgvuldig gewogen.

De hieruit voortkomende keuzestress, gecombineerd met het idee dat wij zelf voor het grootste deel verantwoordelijk zijn voor ons succes en ons leven, werkt voor sommigen zelfs verlammend. De angst om een verkeerde keuze te maken (waarbij geen weg meer terug mogelijk is), blijkt dan de overhand te krijgen.
Bij het ervaren van een dergelijke impasse kan het helpen om afstand te nemen. Naast praktische zaken als bijv. het samenstellen van voor/tegen lijstjes, kunnen onderstaande punten helpen:


  • Accepteer dat we lang niet altijd kunnen voorspellen hoe een keuze in de toekomst gaat uitpakken

  • Realiseer dat de maakbaarheid van het leven beperkter is dan wij vaak denken

  • Er kan veel in het leven, wat niet wil zeggen dat er daarom ook veel moet

  • Niet alle mogelijkheden hoeven in elke situatie overwogen te worden

  • Streef niet altijd naar het maximale; gewoon goed is vaak goed genoeg

  • Wat zeggen zowel ons verstand als ons gevoel bij een bepaalde keuze?


En, wellicht het belangrijkste: weet wat je wilt en waarom je het wilt. Een goed zelfinzicht kan hierbij helpen.

In de ogen van een ander (01-10-2017)

In het dagelijks leven komen we regelmatig met anderen in contact: op straat, in het openbaar vervoer, tijdens feestjes, op kantoor, bij vrienden/familie, enz. Tijdens deze ontmoetingen vinden er momenten van interactie plaats: informatie gaat over en weer, we tasten de situatie af en passen ons soms aan. Wellicht willen we de ander plezieren, of onszelf juist sterker profileren. Of we proberen toch zo dicht mogelijk bij onszelf te blijven. In dit contact bouwen we gaandeweg een beeld van elkaar op.

Hoe beoordelen we de ander op zo'n moment? We kunnen niet zeker zijn van wat er zich in andermans hoofd afspeelt en kennen (als we hier niet naar vragen) vaak de achterliggende redenen van een bepaalde actie niet. Daarnaast interpreteren we elkaars acties door onze eigen "filters": deze bouwen we in de loop der jaren op en worden bepaald door o.a. onze actuele stemming, onze ervaringen, normen- en waardenpatronen en de hieraan gekoppelde associaties.

Een objectieve beoordeling van elkaar - zonder aanvullende informatie - kan hierdoor bijzonder lastig kan zijn. Vooral omdat we meestal iemand beoordelen op wat hij doet, niet zozeer om wie hij is. Want dit laatste is een stuk lastiger vast te stellen zonder de ander beter te kennen. Als we "doen" gelijkstellen aan "zijn" dan is ons oordeel gebaseerd op een versimpelde voorstelling van de ander.

Dus wat zegt een oordeel van een ander uiteindelijk écht over ons, als deze voornamelijk gebaseerd is op ons handelen én gekleurd door een persoonlijk filter?
Zelfs als we onszelf zo transparant en open mogelijk proberen neer te zetten, dan nóg zijn we afhankelijk van de filters van de ander als het gaat om hun oordeel. Het opbouwen van zelfkennis, puur op basis van wat anderen over ons zeggen, kan dus tot onrealistische conclusies leiden. En in hoeverre zeggen onze daden sowieso iets over wie we daadwerkelijk zijn?

Bovenstaande neemt niet weg dat een punt van kritiek c.q. een compliment van de ander wél iets kan zeggen over de wijze waarop we met de buitenwereld communiceren. Het is uiteindelijk aan ons om te bepalen in welke mate we ons hierdoor laten beïnvloeden.

Om goed met oordelen van anderen om te kunnen gaan, zullen we eerst onszelf beter moeten leren kennen. Een grotere zelfkennis kan ertoe bijdragen dat we een duidelijker inzicht krijgen wat onze positie is t.o.v. de buitenwereld. Een zorgvuldige en respectvolle communicatie naar elkaar vergroot de kans aanzienlijk dat we iets wezenlijks opsteken binnen een ontmoeting.

Onze hang naar erkenning, herkenning en acceptatie (01-09-2017)

We willen ons graag erkend, herkend en geaccepteerd voelen. Dit ligt aan de basis van de menselijke emotionele behoefte. Vrijwel iedereen kent deze behoeftes, al zullen deze bij de één sterker naar voren treden dan bij de ander. Ook de wijze waarop deze behoeftes zich uiten, verschilt zeer van mens tot mens.

Waarom streven we naar erkenning, herkenning en acceptatie? Omdat het iets wezenlijks zegt over onze plek in de samenleving. Soms zegt het ook iets over een rangorde, bijvoorbeeld binnen de familie of op het werk. Worden we serieus genomen? Telt onze mening voor anderen? We willen namelijk niet buitengesloten worden. Zijn bovenstaande behoeftes bevredigd dan creëert dit gevoelens van veiligheid: het schept een band met degenen die onze gedachten spiegelen, ons zelfbeeld wordt bevestigd en ons zelfvertrouwen vergroot.

We kennen allemaal de verschillende vormen van dergelijke groepen; vooral de negatieve, meer extreme versies krijgen regelmatig aandacht in de media. Maar de dagelijkse varianten, zoals de groepen die we vormen met ons gezin, met familie, vrienden en collega’s, krijgen vaak veel minder aandacht binnen deze context. Want ook daar spelen dezelfde principes van erkenning, herkenning en acceptatie een rol. Al verschuiven de uitgangspunten wel per groep, met als hoofdreden dat onze belangen binnen elke groep anders kunnen liggen.

Van kinderen wordt het heel gewoon gevonden dat zij zichtbaar op zoek om deze behoeftes te vervullen. Op weg naar volwassenheid wordt vaak verondersteld dat dit gaandeweg een steeds minder grote rol speelt in ons bestaan, maar de realiteit laat zien dat dit niet zo is. Onze hang naar erkenning, herkenning en acceptatie als volwassene mag dan niet zo zichtbaar zijn, het blijft wel degelijk een grote rol spelen bij onze handelingen en beslissingen.

We voelen ons krachtiger als anderen binnen een groep ons bevestigen, zeker bij onderwerpen die belangrijk voor ons zijn. We ervaren op dat moment een grotere mate van controle over ons leven, voelen ons zekerder. Als we ons echter niet gesteund voelen door anderen, ook niet door degenen die het dichtst bij ons staan, worden we op onszelf teruggeworpen. Dit doet een enorm beroep op onze zelfreflectie, flexibiliteit en/of doorzettingsvermogen. Hoe blijven we overtuigd van onze visie als niemand ons steunt? Hebben we iets over het hoofd gezien wat anderen wellicht wél weten? Wat doet dit met onze positie als anderen hierachter komen? Is het tijd om onze mening te herzien?

Dit roept interessante vragen op: wanneer kan/durft een mens zich staande te houden, haaks op de grote stroom? Wanneer tonen we karakter, en wanneer zijn we hopeloos eigenwijs en/of asociaal? En wie bepaalt dit? Er is hierbij geen duidelijke scheidslijn. Want waar ligt de balans tussen onze eigen meningen en ideeën en die van anderen? Daarnaast: hoe belangrijk zijn sommige van onze normen en waarden eigenlijk? Waarom hebben we die ooit aangenomen? Durven we bepaalde overtuigingen los te laten en het eens van een andere kant te bekijken? Blijven we binnen de kaders van hetgeen we ooit geleerd hebben, of durven we ook hierbuiten te treden? In hoeverre durven we, los van de groepen waarbinnen we ons bewegen, een eigen mening te vormen, ook als deze tegen de heersende norm ingaat? Deze psychosociale dynamieken houden ons soms meer in de greep dan we zelf doorhebben.

De invloed van mijn moeders kanker op mijn bestaan (01-08-2017)

Toen mijn moeder in 2001 overleed aan de gevolgen van een zeer agressieve, relatief onbekende vorm van kanker, veranderde een deel van mijn leven voorgoed. En dan bedoel ik niet zozeer het voor de hand liggende feit dat een ouder - die je je hele leven hebt gekend - er plotseling niet meer is. Ik besefte mij in de zes maanden tussen de constatering van haar ziekte en haar sterven dat ik alle ideeën die ik in de loop van mijn leven had opgebouwd over leven en sterven, woede en verdriet, acceptatie en weerstand, etc. in de praktijk wilde, nee moest brengen.

Ik werd geconfronteerd met een situatie die ik tot dan toe alleen via vrienden en de media kende. Er moesten verscheidene belangrijke keuzes worden gemaakt. Ik besloot om mezelf helemaal open te stellen voor wat er ging komen, op allerlei gebieden. Voor iemand zoals ik, met een introverte en hoog sensitieve achtergrond was dit best een grote gok, ondanks alle kennis die ik bezat op dit gebied. Hoe zou ik hieruit tevoorschijn komen? Ik had een sterke emotionele band met mijn moeder en kon destijds niet goed inschatten hoe ik op haar lijden en sterven zou reageren. Maar ik dacht "als ik nu niet alles toepas wat ik ooit geleerd heb op dit gebied, wanneer doe ik dit dan wél?".

Prioriteiten veranderden: als ik dacht dat het nodig was liet ik alles vallen en spoedde naar het ziekenhuis. Niet omdat ik een goede zoon wilde zijn, niet omdat ik dacht dat dit van mij verwacht werd, maar simpelweg omdat IK het zelf belangrijk vond, het zelf graag wilde.

Door mijzelf te openen voor al het verdriet, de onmacht, het kwetsbare van mezelf en van mijn moeder, zus en vader, kwamen de bijbehorende gevoelens en emoties van mijzelf en de anderen hard en diep binnen. De pijn was heftig en de angst voor het onbekende duidelijk voelbaar; tegelijkertijd ervoer ik ook een ongekende helderheid en een vreemd soort flow. De gedachte "Dit is dus óók het leven" kwam met grote regelmaat terug. Doordat ik mijn weerstand tegen de situatie opgaf leek ik duidelijker te kunnen zien wat er met mij en mijn omgeving gebeurde. Regelmatig liet ik mijn emoties op de vrije loop en dacht soms dat ik erin zou verdrinken, maar dat gebeurde niet.

Mijn zus, vader en ik hebben de lijdensweg van mijn moeder van dichtbij meegemaakt, net als haar sterven en de doodstrijd die daarmee gepaard ging. Heftige ervaringen die tijd vergden om een plek in mijn bestaan te krijgen. Ik verwachtte na de crematie een terugslag te krijgen maar die kwam niet. Achteraf denk ik dat ik door mijn houding al veel verwerkt heb in het moment zelf. Natuurlijk heb ik nog maandenlang regelmatig intens gerouwd om wat er was gebeurd en wat er niet meer was. Ook dat hield ik niet tegen. Gek genoeg voelde ik mij uiteindelijk krachtiger dan voorheen. Ik had mezelf laten zien dat ik een dergelijke situatie kon doorstaan, en dat maakte mij sterker en slagvaardiger voor de toekomst. Een ongekend diepgaand leerproces.

Ik kan bovenstaande denkwijzen en handelen niet zomaar aanbevelen. Iedereen zal voor zichzelf moeten bepalen hoe hij/zij om wil gaan met een dergelijke situatie. Naast het ondergaan van alle emoties valt er vaak heel veel te leren, ook al beseffen we ons dat soms niet. Het heeft mij in ieder geval geleerd dat sommige fraaie theorieën vooral theorieën blijven als je ze niet in de praktijk brengt. Het heeft mij veel gebracht, niet alleen binnen deze situatie, maar ook in de rest van mijn leven.

Deze rauwe, ongepolijste en pijnlijke kanten van het leven horen er hoe dan ook bij. Het ontkennen hiervan is het ontkennen van een belangrijk deel van ons bestaan.

Stilstaan (01-07-2017)

Even niets doen: het lijkt steeds minder voor te komen. Ons werk en/of sociaal leven nemen regelmatig een groot deel van onze beschikbare tijd in beslag. We vullen graag onze tijd met 'nuttige' bezigheden. De treinreis van/naar het werk is vaak een aanleiding om met de laptop aan de slag te gaan. Of om een krantje te lezen. Als we ergens moeten wachten dan wordt de 'nutteloze' tijd snel even gevuld met een appje, een telefoontje, e-mail of sms'je. Er moet altijd wel iets worden afgehandeld of geregeld. Op zich geen enkel probleem, totdat we ons realiseren dat deze bezigheden ons leven domineren.

We leven in een maatschappij waar de nadruk vooral ligt op handelen en resultaten. Ons leven dreigt soms vol te lopen met allerhande afspraken en tijdsbestedingen waarvan we menen dat die allemaal belangrijk zijn. Een overvolle agenda wordt steeds vaker geassocieerd met succes en dynamiek. Rust en stilte worden eerder gekoppeld aan termen als oud, vermoeid, verveling, stilstand en dus achteruitgang. We willen graag een interessant leven leiden. Een avond alleen op de bank klinkt niet als dynamisch. Deze gedachtegangen zorgen ervoor dat we niet toekomen aan een simpel moment van rust en/of stilte. We zien dit gewoonweg niet als een nuttige tijdsbesteding. Behalve als alle andere bezigheden ons teveel worden.

Als er geen bewuste keuze wordt gemaakt tussen beweging en rust, groei en stilstand, dan lopen we het risico dat we op een gegeven moment het contact met onszelf kwijtraken. Het resultaat is o.a. onrust en "niet lekker in je vel zitten". Door geregeld voldoende tijd vrij te maken om stil te staan bij - en te verwerken van - wat er met ons gebeurt, kunnen we gebeurtenissen laten bezinken. We ervaren ruimte om bij onszelf na te gaan wat we van onze huidige situatie vinden. Nieuwe ideeën kunnen vorm krijgen. Maar ook: even niets te moeten. Gedachten op de vrije loop laten. Lekker ontspannen en mijmeren. Letterlijk tijd voor jezelf nemen. Preventief luieren. Misschien een goed idee om regelmatig tijd hiervoor in te plannen in onze agenda?

Interessante tip (01-06-2017)

Een bijzondere verzameling van korte, inspirerende video's zijn te zien op het YouTube account van The School Of Life, opgezet door de bekende filosoof Alain de Botton. Grappige, boeiende en zeer herkenbare onderwerpen, gegrepen uit het leven en bekeken vanuit een verfrissend en verhelderend perspectief. Ik zou zeggen: kijk wat je ervan kunt leren!

https://www.youtube.com/user/schooloflifechannel

N.B. De video's zijn allemaal in het Engels.

De boot missen? (01-05-2017)

We leven in een wereld waar veranderingen zich in een steeds hoger tempo voltrekken. Vooral op digitaal gebied worden voortdurend nieuwe ontdekkingen gedaan en bestaande technieken gecombineerd. De snelheid waarmee dit gebeurt heeft ook invloed op onze concurrentiepositie in de wereld: hoe sneller, hoe beter. De self-tuning-enterprise staat volgens sommigen voor de deur: slimme en snelle algoritmen analyseren het bedrijf en de wereld waarin dit bedrijf zich bevindt. Herhalende handelingen worden door geautomatiseerde processen geanalyseerd, afgehandeld en steeds nauwkeuriger voorspeld. Consumentengedrag wordt steeds diepgaander bestudeerd en producten en communicatie worden hierop bijgesteld.

Werkgevers (en ook de overheid) verwachten dat we ons continu bijscholen. Naast specifieke diploma's worden steeds vaker eigenschappen als creativiteit, flexibiliteit, passie en een positieve instelling gevraagd. We moeten blijvend openstaan voor veranderingen en ons aanpassen aan de toekomst. Deze cyclus van verandering en aanpassing lijkt zich steeds sneller te herhalen. Van jongeren wordt verwacht dat zij dit tempo makkelijker kunnen bijhouden dan ouderen, simpelweg omdat zij zijn opgegroeid met dit gegeven. Maar ook deze groep ervaart steeds meer de druk en stress die een 'sneller' werkleven met zich kan meebrengen. Toch proberen de meesten dit op te pakken, soms vanuit de angst geen aansluiting (meer) te kunnen vinden met de arbeidsmarkt.

Deze versnellingen en veranderingen gelden ook steeds meer voor ons privéleven. Onze agenda wordt drukker en drukker. We zijn hyperconnected en worden omringd door snelle startups en nieuwe netwerken. Hoeveel van ons zijn op Facebook, Pinterest, Instagram etc. gegaan omdat schoolgenoten, vrienden, familie en/of collega's dat ook deden? We willen per slot van rekening niets missen én onze eigen belevenissen delen, ook al kost ons dit vaak meer tijd dan we hadden gedacht.
Daarnaast willen we ook zoveel bereiken in het leven en van alles meemaken. Dus streven we naar de relatie die ons compleet zal maken, willen we die goedverdienende baan hebben (liefst als eigen baas) die ons fraaie huis zal bekostigen, nemen we kinderen, kopen we een auto, gaan we 4x per jaar op vakantie naar bijzondere plekken op de wereld, etc.

Allemaal keuzes waar op zich weinig mis mee is, maar waar we ons van af kunnen vragen of het wel handig is om het per se allemaal te willen. En binnen welke tijdspanne. Want wat zijn de consequenties in termen van rust, vrije tijd, geld en status? En wat zegt het over ons als we niet zouden kunnen/willen voldoen aan al deze verlangens? Stellen we onszelf wel eens de vraag waar deze verlangens vandaan komen? Omdat we hiermee zijn opgegroeid? Omdat anderen dit ook doen? Denken we dat we gelukkig zijn als aan al deze wensen zijn voldaan?

Vanuit historisch opzicht zijn we niet gewend om af te remmen, maar vooral om méér te willen. Tot ongeveer 40-50 jaar geleden was dit ook niet verwonderlijk, omdat de meesten toentertijd niet bepaald comfortabel leefden. Sindsdien is de welvaart met sprongen toegenomen, maar hetzelfde kan niet gezegd worden over onze innerlijke rust. Is - gezien de vele burn-outs en andere problematische gezondheidsverschijnselen in onze maatschappij - nu de tijd aangebroken om ons te bezinnen en (letterlijk) stil te gaan staan met waar we mee bezig zijn? Kunnen we bijvoorbeeld aanvaarden dat anderen soms beter zijn in aanpassen/versnellen/meegaan dan wijzelf? Zijn we nog in staat om te kiezen voor meer welzijn in plaats van meer welvaart? Durven we aan de rem te trekken? Mógen we van onszelf nog wel stilstaan?

Kwetsbaarheid (01-04-2017)

Kwetsbaarheid heeft (onder andere) te maken met onzekerheid en/of onderwerpen waar we geen (directe) controle over hebben of hadden. In een kwetsbare situatie hoeft er maar iets kleins te gebeuren - een handeling, een opmerking, een blik van een ander - en we voelen ons al diep geraakt. Of een herinnering die ons confronteert met sterke emoties. Hoe krachtiger de bijkomende gevoelens van bijvoorbeeld angst, schaamte, pijn, boosheid, verdriet en/of onmacht, hoe groter het gevoel van kwetsbaarheid zal zijn.

In onze huidige samenleving, waar een krachtige uitstraling op basis van zelfverzekerdheid regelmatig wordt benadrukt, ziet menigeen kwetsbaarheid als een teken van zwakte. Iets wat ten koste van alles vermeden moet worden. De angst voor afwijzing is hierbij groot. Toch is het werken met de eigen kwetsbaarheid één van de krachtigste gereedschappen voor persoonlijke groei. Zodra je je kwetsbare kanten onder ogen durft te zien, kun je een diepgaande ontwikkeling in gang zetten.

Als je sommige kwetsbaarheden met anderen durft te delen, leer je niet alleen jezelf beter kennen, maar ook diegene waarmee je dit deelt. Hoe toon je jouw kwetsbare kanten? Ben je daar duidelijk in? Erkent de ander de kwetsbaarheid in jou? Hoe gaat deze persoon ermee om? Word je respectvol behandeld of maakt de ander misbruik van de getoonde openheid? Hoe ga jij om met de reacties van de ander? Omdat niet iedereen goed om kan gaan met de kwetsbaarheden van een ander, is het aan te raden om in eerste instantie selectief te zijn aan wie je wat vertelt.

In het tonen van je kwetsbaarheid laat je je menselijke kant zien, waardoor anderen je beter leren kennen en meer rekening met je kunnen houden. Als je op een goede wijze met de kwetsbare delen van jezelf aan de slag gaat, zal je gaandeweg steviger in je schoenen komen te staan. Je komt steeds beter in contact met jezelf. Dit proces vraagt vaak moed en doorzettingsvermogen. Sommige kwetsbaarheden zullen voortgekomen zijn uit situaties die je zijn overkomen; mogelijk kun je dit (eventueel onder begeleiding) accepteren en het een plek geven. Er zijn kwetsbaarheden die, als ze nader bekeken worden, opgelost kunnen worden met de nieuwe inzichten die hierbij ontstaan. Zo wordt je weer een stukje authentieker.

In verbinding zijn met jezelf, dus ook met je kwetsbare kanten, maakt je tot een krachtiger mens. De harmonie en balans in het leven worden hiermee vergroot. Het ervaren van kwetsbaarheid is gekoppeld aan het mens-zijn. Het brengt je in contact met een rauw stukje leven. Ongepolijst. Een intens leerproces die het zelfvertrouwen kan vergroten en relaties meer diepgang kan geven. En waar je de rest van je leven voordeel van kunt hebben.

Wat zegt ons streven naar succes? (01-03-2017)

We herkennen het allemaal wel: het streven naar succes. Zo vreemd is dit streven niet. Succes wordt immers vaak gekoppeld aan sociale status en/of geld, zaken waar we bijna allemaal gevoelig voor zijn. Daarnaast komen we regelmatig in aanraking met succesverhalen: weekbladen, internet, televisie en kranten berichten continu over succesvolle mensen uit binnen- en buitenland, wat ze hebben bereikt, wat ze meemaken, hun relaties, hun meningen, kortom allerlei aspecten uit hun leven. Ze zijn een inspiratie voor een groeiende groep mensen die graag het geheim van deze succesverhalen zouden willen doorgronden en zelf (meer) succesvol zouden willen zijn.

Succes zegt meestal iets over het feit of we het "goed" doen, of we gewenste resultaten hebben bereikt. We ervaren in succesmomenten dat ons harde werken wordt beloond en onze inzichten worden erkend. Door bevestigd te worden in ons succes krijgt het zelfvertrouwen een enorme boost. We voelen ons goed over onszelf. Bewondering en erkenning (en soms afgunst) vallen ons ten deel. Dit kan een grote indruk maken op de wijze hoe we naar onze positie en ons functioneren kijken. Met als gevolg dat succes bij sommigen een streven op zich is geworden, en het etaleren van deze successen een regelmatig terugkerende handeling. Social media en websites als LinkedIn worden ingezet om fraaie profielen te publiceren. Feestjes en etentjes worden steeds vaker gebruikt om te netwerken en het bestaande succesbeeld te versterken.

Maar wat zegt het streven naar succes eigenlijk over onszelf? Succes is een persoonlijk en relatief begrip, een momentopname, waarbij we behaalde resultaten vaak vergelijken met die van anderen. Zouden we onszelf ook als succesvol kunnen ervaren als we een puur persoonlijk doel hebben weten te bereiken, ook al is dit streven vanuit andermans standpunt niet bijzonder interessant? Streven we vooral naar grote successen, of zijn de kleine net zo interessant? En wat gebeurt er met ons als we eenmaal succesvol zijn? Zijn we dan bevredigd en kunnen we genieten van hetgeen we behaald hebben? Of gaan we meteen werken aan het volgende succes?

Als we succes nastreven om vooral bewondering en erkenning te oogsten, dan lijkt dit al gauw te leiden tot een uitgehold bestaan. Een mooie verpakking waarvan de inhoud langzamerhand oplost. Succes zou iets moeten zeggen over een behaald resultaat, maar zodra het als doel wordt gehanteerd verliest het zijn glans.
Succesverhalen worden niet zelden bewust uitvergroot, andere (vooral de problematische en mislukte) onderwerpen verdwijnen naar de achtergrond alsof ze geen deel uitmaken van ons bestaan. De keerzijdes van successen worden niet of nauwelijks belicht, behalve in de roddelrubrieken. Het continu benadrukken van succes, in combinatie met het wegdrukken van de problemen in ons leven, kan een fikse onbalans veroorzaken. Het kan ten onrechte de indruk geven dat deze zaken niet bij het leven horen. Als we dan ook nog de veronderstelling hanteren dat we geen fouten mogen maken (en misschien een perfectionistische insteek hebben), is het niet zo vreemd dat steeds meer mensen met fikse stress door het leven gaan. Dit ondanks het feit dat we het over het algemeen - materieel gezien - beter hebben dan ooit.

Maatschappelijke status en competitie zijn altijd al onderdeel geweest van onze samenleving, maar vandaag de dag hebben we meer inzichten tot onze beschikking om te bepalen waar ze toe zouden kunnen leiden. Wellicht is het verstandig om onze uitgangspunten met betrekking tot ons streven naar succes van tijd tot tijd tegen het licht te houden. Want met succes is in principe niets mis, zolang we maar bewust zijn wat het met ons doet en hoe we ermee omgaan.

Werk en stress (01-02-2017)

We ervaren allemaal wel eens periodes van verhoogde (werk)druk. Of we voelen ons uitgedaagd om iets te presteren. Deze situaties worden vaak als stimulans gebruikt om het beste uit onszelf te halen. Als de druk om te presteren echter te hoog wordt, of de uitdaging in een groot probleem verandert, komt er al gauw flinke stress om de hoek kijken. Korte periodes van stress zijn vaak nog wel uit te houden, maar als het te lang duurt dan kunnen er ernstige klachten optreden op zowel lichamelijk als psychisch vlak.

Het werk wordt vaak genoemd als één van de belangrijke oorzaken van stress. Velen van ons brengen een groot deel van de week op het werk door, dus wat we daar meemaken kan een behoorlijke invloed op onze gesteldheid hebben. Werkinhoudelijke stress kan worden veroorzaakt door bijv. monotoon of onbelangrijk werk. Maar ook andere zaken spelen mee zoals teveel of juist te weinig werk, te lange dagen maken, een slechte werksfeer ervaren, weinig invloed hebben op belangrijke werkgebeurtenissen, een oninspirerende werkomgeving. Daarnaast kunnen andere factoren een rol spelen, zoals baanonzekerheid, gebrek aan carrièremogelijkheden, onvrede over beloning, slecht management, onduidelijke taakverdeling, gebrekkige communicatie, enz.

Wat is dan in dit opzicht een gezonde baan? Veelal wanneer de werknemer zich lekker voelt in zijn werk, bij een werkgever waar voldoende mogelijkheden zijn om er zich (in brede zin) te kunnen ontplooien. In een gezonde baan valt de werkdruk binnen de capaciteiten en de mogelijkheden van de werknemer. Men voelt zich daarnaast door zowel belangrijke collega's als de werkgever gehoord én gesteund. Ook belangrijk: de werkgever komt afspraken na, doet moeite om zich te verplaatsen in de werknemer en communiceert duidelijk, helder en tijdig over belangrijke beslissingen. Het inlevingsvermogen vanuit de werkgever naar de werknemer is helaas nog te vaak een onderbelicht onderdeel; men is dan eerder geneigd om voor de werknemer te beslissen "wat goed voor hem is". Vage bedrijfsdoelen helpen hier niet bij.

Het bovenstaande laat zien hoe belangrijk het is om onderscheid te maken tussen tijdelijke werkdruk, uitdagingen en stress. En om bij werkgerelateerde stress tijdig bewust te worden van de werksituatie waarin men zit. Een goede analyse kan gebruikt worden om gerichtere keuzes te maken, zodat oorzaken gericht kunnen worden aangepakt. Door onze mogelijkheden onder de loep te nemen en onze invloed bij de werkgever in kaart te brengen, wordt duidelijk wat onze speelruimte is. Als we hiermee aan de slag gaan, vergroten we de kans op een veel meer ontspannen en dus gezonder (werk)leven.

Stil (01-01-2017)

Met de opkomst van notebooks, smartphones, mp3 spelers en tablets is het steeds gemakkelijker geworden om onderweg te werken en/of vermaakt te worden door beeld en geluid, waar we ook zijn. We plegen een telefoontje, luisteren naar muziek, lezen het laatste nieuws, bekijken een video, spelen een spelletje, delen iets op Facebook, reageren op Whatsapp berichten, enz. Over het algemeen nuttige of ontspannende toepassingen.

Tegenwoordig grijpt een groeiende groep steeds vaker naar onze draagbare vrienden om de tijd door te komen. Het "in verbinding staan met anderen" neemt hierbij soms verslavende vormen aan. Tijdens een proef, waarbij de deelnemers een week lang geen social media mochten gebruiken, kwam het woord 'verveling' regelmatig naar voren. Men had het gevoel dat er alternatieven moesten worden gezocht om de verveling te verdrijven. Het lijkt of deze groep voortdurend op zoek is naar prikkels, waarbij waardering en bevestiging van de buitenwereld een belangrijke rol spelen. Stille momenten worden meer en meer vermeden. Samen met muziek, video en nieuws worden bijna ongemerkt alle 'gaten' in de vrije tijd gevuld.

Dit roept interessante vragen op. Wie kijkt er nog uit het raam tijdens een reis als je een smartphone bij je hebt? Wie mijmert er nog, starend in de verte, wachtend op de bus? Wat gebeurt er met ons als we telkens afgeleid worden? Wat doen alleen zijn, leegte en stilte eigenlijk met ons? Zoeken we onbewust afleiding om maar niet met onszelf geconfronteerd te worden?

Een volle agenda, veel connecties, een 'gevuld' bestaan met veel verschillende ervaringen: dit alles geeft ons tegenwoordig een hogere sociale status. Woorden als 'alleen' en 'stil' lijken synoniemen te worden voor eenzaamheid en verveling. Maar in deze hectische maatschappij wordt het juist steeds belangrijker om regelmatig de stilte op te zoeken, binnen én buiten jezelf. Dit geeft ons de gelegenheid om belangrijke ervaringen beter te verwerken en om van tijd tot tijd ons leven te evalueren.

Het is bijna zover.... (01-12-2016)

De feestdagen komen eraan, het wordt alweer drukker met gezellige afspraken en etentjes...

Ik wens iedereen een heel goed uiteinde; geniet ervan, samen of alleen. Neem daarbij ook de tijd om bij de dingen stil te staan.

Dat 2017 een interessant jaar mag worden, met moed en compassie. Ik proost op het krijgen van betekenisvolle inzichten die ons leven verder verrijken!

Hartelijke groet,
Franklin



Toon alle inzichten uit het archief